Biografía

Tomás de Aquino naceu no castelo de Roccasecca, preto de Aquino, no ano 1225, no seo dunha numerosa e nobre familia italiana. O seu pai, Landolfo, descendente á súa vez dos condes de Aquino, estaba emparentado co emperador Federico II. A súa nai, Teodora, era filla dos condes de Taete e Chieti. Recibiu Tomás a súa primeira educación, a partir dos cinco anos, na abadía de Montecasino, da que era abade o seu tío, permanecendo no mosteiro ata 1239, cando o emperador Federico II decretou a expulsión dos monxes. Alí realizou os estudos ordinarios de gramática, latín, música, moral e relixión.

Torre do castelo de Roccasecca.
A finais de 1239 dirixiuse á universidade de Nápoles para continuar os seus estudos, permanecendo na devandita cidade ata 1244, ano en que, sentíndose atraído pola vida dos frades dominicos que coñecera nun convento de Nápoles, ingresou na orde como novicio. A decisión non foi do agrado da súa familia, que preferise que Sto. Tomás sucedese ao seu tío á fronte da abadía de Montecasino. Decatada de que Sto. Tomás ía dirixir a Bolonia para participar nun capítulo xeral da orde, e que posteriormente sería enviado a París para continuar os seus estudos, foi raptado polos seus irmáns e retido por eles durante máis dun ano no castelo de Roccasecca, coa intención de disuadilo do seu ingreso definitivo na orde, cousa que non conseguiron deixándolle, finalmente, cumprir a súa vontade. Dirixiuse posteriormente a París, probablemente no verán de 1245.

En París permaneceu ata 1248, como estudante, gañándose rapidamente a confianza de San Alberto Magno quen sentiu atraído polas grandes posibilidades intelectuais do seu discípulo. En 1248 dirixiuse a Colonia, con San Alberto, quen ía a fundar unha casa de estudos para a orde.
En Colonia permaneceu con el ata 1252, regresando a París para continuar os seus estudos, recibindo a súa licenciatura (licenza para ensinar na Facultade de Teoloxía) en 1256, sendo nomeado Magister ese mesmo ano, ocupando a súa cátedra ata o 1259.

En 1259 trasladouse a Italia, onde permaneceu ata 1268, co encargo de ensinar teoloxía na Corte pontificia . Ao longo destes anos residiu en varias cidades italianas, como Anagni, Orvieto, Roma e Viterbo, sendo convidado a dar conferencias nas universidades de Nápoles e Bolonia. Nesta época coñece, entre outros personaxes ilustres, a Guillermo de Moerbeke, o famoso tradutor das obras de Aristóteles, quen puxo á súa disposición varias das súas traducións, entre elas algunhas que se atopaba prohibidas na época (De Anima, De Sensu et Sensato e De Memoria et Reminiscentia) e que Sto. Tomás comentará, xunto con outras obras de Aristóteles como a Física e a Metafísica.

A catedral de Colonia, comezada o 14 de agosto de 1248, obra do Mestre Gérard
En 1268 regresa a París, impartindo o seu maxisterio ata 1272, no medio de numerosas polémicas provocadas tanto polos ataques contra e entre as ordes relixiosas, como polas controversias suscitadas polos averroistas latinos, quen, encabezados por Siger de Brabante, coparan a facultade de Artes (filosofía) modificando substancialmente os ensinos aristotélicas que San Alberto e o mesmo Sto. Tomás habían anteriormente introducido na devandito facultade.

Logo dunha polémica actividade regresa a Nápoles o ano 1272, co encargo de establecer unha casa de estudos (studium generale), onde abandona totalmente a súa actividade docente e de autor, atopándose frecuentemente arrebatado por experiencias místicas que lle absorben por completo. Permanecerá alí ata 1274, morrendo no transcurso da viaxe iniciada ese ano para dirixirse de Nápoles a Lyon, onde ía celebrarse un concilio convocado polo papa Gregorio X.